Από τις δεκαέξι χιλιάδες ιστορίες που ήξερε ο Γιουντιστίρα, υπήρχε μια που την αγαπούσε ιδιαίτερα (γιατί βέβαια έβλεπε σ’ αυτήν να καθρεφτίζεται ο εαυτός του).
Η ιστορία αυτή μιλούσε για έναν πολύ δίκαιο βασιλιά. Τον δικαιότερο βασιλιά πάνω στη γη. Κάποια μέρα, ένα περιστέρι ήρθε κι έπεσε στα πόδια του ζητώντας την προστασία του. Ο βασιλιάς του την πρόσφερε με ευχαρίστηση.
Την ίδια στιγμή, ένα κοκαλιάρικο γεράκι κάθισε στο κλαδί ενός δέντρου εκεί αντίκρυ και είπε στο βασιλιά:
«Τούτο το περιστέρι μου ανήκει. Δώσ’ το μου».
«Όχι», αποκρίθηκε ο βασιλιάς. «Κανείς δεν παραδίδει ένα τρομαγμένο ζώο στον εχθρό του».
«Όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι της γης λένε ότι μονάχα σε σένα πρέπει το όνομα του δικαίου», παρατήρησε το γεράκι. «Γιατί λοιπόν αντιτίθεσαι στη δικαιοσύνη; Αυτό το περιστέρι θα καθησυχάσει την αγωνία της πείνας μου. Άφησέ το».
Ο βασιλιάς έσκυψε και κοίταξε το περιστέρι που έτρεμε από το φόβο του. έπειτα είπε στο γεράκι:
«Κοίταξέ το πώς τρέμει. Μου εμπιστεύτηκε τη ζωή του. Δεν μπορώ να το εγκαταλείψω».
«Όλοι υπάρχουν κι επιβιώνουν χάρη στην τροφή», δήλωσε το γεράκι. «Χωρίς τροφή, δεν υπάρχει ζωή. Από καταβολής κόσμου και σύμφωνα με τους νόμους που υπάρχουν στη φύση, αυτό το περιστέρι φτιάχτηκε για να με τρέφει. Δώσ’ το μου».
«Ο λόγος μου είναι πιο ισχυρός από το πεπρωμένο», απάντησε ο βασιλιάς.
«Πιο ισχυρός και από το ντάρμα*;»
«Βέβαια», αποκρίθηκε ο βασιλιάς.
Το γεράκι φαινόταν έτοιμο να καταρρεύσει από την αδυναμία.
«Αν δεν φάω, θα ξεψυχήσω. Μαζί με μένα θα χαθούν η γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Να χαθούν τόσες ζωές για να γλιτώσει μία; Είναι δίκαιο αυτό; Η αρετή που καταστρέφει μια άλλη αρετή, είναι αρετή σκληρή. Η πραγματική αρετή υπερνικά τις αντιξοότητες. Ζυγιάζει τα υπέρ και τα κατά και κρίνει τι είναι δίκαιο. Μια αρετή που δεν μπορεί να κάνει αυτό το διαχωρισμό, δεν είναι αρετή».
Ο βασιλιάς άκουσε με πολλή προσοχή τα λόγια του πουλιού κι έπειτα αποκρίθηκε:
«Αυτό που λες έχει βαθύ νόημα. Πώς όμως να εγκαταλείψω ένα πλάσμα που χρειάζεται βοήθεια και πώς γίνεται να θεωρείς αυτή την πράξη σωστή; Μπορείς να φας άλλα ζώα. Έναν ταύρο, ένα αγριογούρουνο ή μια γκαζέλα!»
«Τα γεράκια δεν τρώνε αγριογούρουνα. Τρώνε περιστέρια. Αυτός είναι ένας νόμος της φύσης, είναι το ντάρμα των γερακιών».
«Σου δίνω ό,τι θέλεις!» φώναξε ο βασιλιάς. «Θα σου φέρω ένα ολόκληρο βόδι! Θα σου δώσω τα ζώα μου, ολόκληρο το βασίλειό μου! Αλλά δεν πρόκειται να σου δώσω το περιστέρι αυτό!»
Το γεράκι σκέφτηκε για λίγο κι έπειτα είπε:
«Μονάχα ένα πράγμα μπορώ να δεχτώ».
«Πες μου τι είναι αυτό».
«Αφού αγαπάς τόσο πολύ αυτό το περιστέρι, κόψε ένα κομμάτι κρέας από το δεξί σου πόδι που να έχει το ίδιο βάρος με εκείνο του περιστεριού και δώσ’ το μου».
«Φέρτε μια ζυγαριά!» διέταξε ο βασιλιάς.
Του έφεραν τη ζυγαριά και έβαλε στη μια παλάντζα το περιστέρι που έτρεμε από το φόβο του. Έπειτα πήρε ένα κοφτερό μαχαίρι, έκοψε ένα κομμάτι από το δεξί του πόδι και το έβαλε στην άλλη παλάντζα. Αλλά το βάρος του πουλιού ήταν μεγαλύτερο από το βάρος του κρέατος. Ο βασιλιάς έκοψε τότε κι άλλο ένα κομμάτι από το πόδι του και το έριξε στη ζυγαριά, αλλά και πάλι δεν ισορρόπησε. Έκοψε κι άλλο, κι άλλο κομμάτι κρέας, μα το περιστέρι εξακολουθούσε να είναι βαρύτερο από το κρέας του.
Ύστερα ο βασιλιάς άρχισε να κόβει κρέας από το αριστερό του πόδι. Έκοψε τα μπράτσα του, το στήθος του, έκοψε όλη τη σάρκα του κορμιού του, ώσπου στο τέλος δεν του απέμεινε παρά ο ματωμένος σκελετός του. Ανέβηκε τελικά κι ο ίδιος στη ζυγαριά, αλλά αυτή και πάλι δεν ισορρόπησε. Το σώμα του πουλιού ήταν βαρύτερο από το σώμα του βασιλιά.
«Το περιστέρι κι εγώ ήρθαμε για να σε γνωρίσουμε», του είπε τότε το γεράκι. «Ήρθαμε για να γνωρίσουμε τον δικαιότερο άνθρωπο του κόσμου».
Και με τα λόγια αυτά, τα δυο πουλιά πέταξαν μαζί μακριά.
*Το Ντάρμα είναι ινδική λέξη. Είναι η φύση, ο εσωτερικός νόμος της ύπαρξης και της εξέλιξης του ανθρώπου. Κάθε άτομο, κάθε οικογένεια ή κάστα ανθρώπων, κάθε έθνος έχει και το δικό του ντάρμα, το δικό του προορισμό. Ντάρμα επίσης σημαίνει την αρετή, το καθήκον και το σωστό τρόπο συμπεριφοράς σε μια δεδομένη στιγμή.
-Πρόκειται για μια ιστορία παρμένη από το ινδικό έπος Μαχαμπαράτα (Jean-Claude Carriere, μτφ. Ε. Κεκροπούλου, εκδόσεις Το Κλειδί - Λιβάνη, 1989)
Η ιστορία αυτή μιλούσε για έναν πολύ δίκαιο βασιλιά. Τον δικαιότερο βασιλιά πάνω στη γη. Κάποια μέρα, ένα περιστέρι ήρθε κι έπεσε στα πόδια του ζητώντας την προστασία του. Ο βασιλιάς του την πρόσφερε με ευχαρίστηση.
«Τούτο το περιστέρι μου ανήκει. Δώσ’ το μου».
«Όχι», αποκρίθηκε ο βασιλιάς. «Κανείς δεν παραδίδει ένα τρομαγμένο ζώο στον εχθρό του».
«Όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι της γης λένε ότι μονάχα σε σένα πρέπει το όνομα του δικαίου», παρατήρησε το γεράκι. «Γιατί λοιπόν αντιτίθεσαι στη δικαιοσύνη; Αυτό το περιστέρι θα καθησυχάσει την αγωνία της πείνας μου. Άφησέ το».
Ο βασιλιάς έσκυψε και κοίταξε το περιστέρι που έτρεμε από το φόβο του. έπειτα είπε στο γεράκι:
«Κοίταξέ το πώς τρέμει. Μου εμπιστεύτηκε τη ζωή του. Δεν μπορώ να το εγκαταλείψω».
«Όλοι υπάρχουν κι επιβιώνουν χάρη στην τροφή», δήλωσε το γεράκι. «Χωρίς τροφή, δεν υπάρχει ζωή. Από καταβολής κόσμου και σύμφωνα με τους νόμους που υπάρχουν στη φύση, αυτό το περιστέρι φτιάχτηκε για να με τρέφει. Δώσ’ το μου».
«Ο λόγος μου είναι πιο ισχυρός από το πεπρωμένο», απάντησε ο βασιλιάς.
«Πιο ισχυρός και από το ντάρμα*;»
«Βέβαια», αποκρίθηκε ο βασιλιάς.
Το γεράκι φαινόταν έτοιμο να καταρρεύσει από την αδυναμία.
«Αν δεν φάω, θα ξεψυχήσω. Μαζί με μένα θα χαθούν η γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Να χαθούν τόσες ζωές για να γλιτώσει μία; Είναι δίκαιο αυτό; Η αρετή που καταστρέφει μια άλλη αρετή, είναι αρετή σκληρή. Η πραγματική αρετή υπερνικά τις αντιξοότητες. Ζυγιάζει τα υπέρ και τα κατά και κρίνει τι είναι δίκαιο. Μια αρετή που δεν μπορεί να κάνει αυτό το διαχωρισμό, δεν είναι αρετή».
Ο βασιλιάς άκουσε με πολλή προσοχή τα λόγια του πουλιού κι έπειτα αποκρίθηκε:
«Αυτό που λες έχει βαθύ νόημα. Πώς όμως να εγκαταλείψω ένα πλάσμα που χρειάζεται βοήθεια και πώς γίνεται να θεωρείς αυτή την πράξη σωστή; Μπορείς να φας άλλα ζώα. Έναν ταύρο, ένα αγριογούρουνο ή μια γκαζέλα!»
«Τα γεράκια δεν τρώνε αγριογούρουνα. Τρώνε περιστέρια. Αυτός είναι ένας νόμος της φύσης, είναι το ντάρμα των γερακιών».
«Σου δίνω ό,τι θέλεις!» φώναξε ο βασιλιάς. «Θα σου φέρω ένα ολόκληρο βόδι! Θα σου δώσω τα ζώα μου, ολόκληρο το βασίλειό μου! Αλλά δεν πρόκειται να σου δώσω το περιστέρι αυτό!»
Το γεράκι σκέφτηκε για λίγο κι έπειτα είπε:
«Μονάχα ένα πράγμα μπορώ να δεχτώ».
«Πες μου τι είναι αυτό».
«Αφού αγαπάς τόσο πολύ αυτό το περιστέρι, κόψε ένα κομμάτι κρέας από το δεξί σου πόδι που να έχει το ίδιο βάρος με εκείνο του περιστεριού και δώσ’ το μου».
«Φέρτε μια ζυγαριά!» διέταξε ο βασιλιάς.
Του έφεραν τη ζυγαριά και έβαλε στη μια παλάντζα το περιστέρι που έτρεμε από το φόβο του. Έπειτα πήρε ένα κοφτερό μαχαίρι, έκοψε ένα κομμάτι από το δεξί του πόδι και το έβαλε στην άλλη παλάντζα. Αλλά το βάρος του πουλιού ήταν μεγαλύτερο από το βάρος του κρέατος. Ο βασιλιάς έκοψε τότε κι άλλο ένα κομμάτι από το πόδι του και το έριξε στη ζυγαριά, αλλά και πάλι δεν ισορρόπησε. Έκοψε κι άλλο, κι άλλο κομμάτι κρέας, μα το περιστέρι εξακολουθούσε να είναι βαρύτερο από το κρέας του.
Ύστερα ο βασιλιάς άρχισε να κόβει κρέας από το αριστερό του πόδι. Έκοψε τα μπράτσα του, το στήθος του, έκοψε όλη τη σάρκα του κορμιού του, ώσπου στο τέλος δεν του απέμεινε παρά ο ματωμένος σκελετός του. Ανέβηκε τελικά κι ο ίδιος στη ζυγαριά, αλλά αυτή και πάλι δεν ισορρόπησε. Το σώμα του πουλιού ήταν βαρύτερο από το σώμα του βασιλιά.
«Το περιστέρι κι εγώ ήρθαμε για να σε γνωρίσουμε», του είπε τότε το γεράκι. «Ήρθαμε για να γνωρίσουμε τον δικαιότερο άνθρωπο του κόσμου».
Και με τα λόγια αυτά, τα δυο πουλιά πέταξαν μαζί μακριά.
*Το Ντάρμα είναι ινδική λέξη. Είναι η φύση, ο εσωτερικός νόμος της ύπαρξης και της εξέλιξης του ανθρώπου. Κάθε άτομο, κάθε οικογένεια ή κάστα ανθρώπων, κάθε έθνος έχει και το δικό του ντάρμα, το δικό του προορισμό. Ντάρμα επίσης σημαίνει την αρετή, το καθήκον και το σωστό τρόπο συμπεριφοράς σε μια δεδομένη στιγμή.
-Πρόκειται για μια ιστορία παρμένη από το ινδικό έπος Μαχαμπαράτα (Jean-Claude Carriere, μτφ. Ε. Κεκροπούλου, εκδόσεις Το Κλειδί - Λιβάνη, 1989)
7 σχόλια:
Δημήτρη, είναι υπέροχη αυτή η ιστορία, με συγκινεί...
Η Αλεξάνδρα έκανε λογαριασμό στο gmail, δεν καταφέρνει όμως να μπει στο μπλογκ, μπορείς να το δεις;
πώς να βοηθήσουμε την Αλεξάνδρα να μπει;
μήπως κάποιος να της δείξει;
της έχω στείλει πρόσκληση στον καινούριο λογαριασμό που έφτιαξε στο gmail, αλλά φαίνεται κάτι να τη δυσκολεύει.
η Αλεξάνδρα έφυγε για Σαντορίνη. Θα δουλέψει εκεί για πάνω από ένα μήνα. Δεν ξέρω αν έχει ίντερνετ εκεί.
Όταν θα γυρίσει απο Σαντορίνη θα αναλάβω να της τα δείξω απο κοντά;)η ιστορία υπέροχη!
Εγω λέω από τις 16.000 ιστοριες που ξερει ο Δημητρης να αρχισει να μας λεει καμια καινουρια και οχι αυτες που ηδη μας εχει πει γιατι αν θελει αν ξερει τις θυμομαστε ολες απ'έξω ετσι ανατριχιαστικα που της έλεγε..
:-)
πρέπει ν' αρχίσω να διαβάζω μου φαίνεται...
*τΙς ελεγε, βεβαιως βεβαιως και όχι της ελεγε...
Μπαρδον για το εκ παραδρομης ορθογραφικό..
Δημοσίευση σχολίου