Καθόλου μια φορά κι έναν καιρό...

 

Καθόλου μια φορά κι έναν καιρό. Ήταν ακριβώς χτες προς το βράδυ που συναντήθηκαν, λέει, πέντε νεραϊδοκόρες σε μια σκοτεινή στοά μιας μεγάλης κι όμορφης πόλης. Ήταν μεταμφιεσμένες σε ανθρώπους γι΄αυτό και κάθισαν κανονικά, όπως και οι άλλοι, γύρω από ένα μαρμάρινο τραπέζι και παρήγγειλαν κανονικά όπως ακριβώς και οι κανονικοί άνθρωποι, καφέδες, χυμούς, κρασιά και μπύρες. Ό,τι τραβούσε η όρεξη της καθεμιάς! Βέβαια, ο κούκλος σερβιτόρος κάτι πρέπει να κατάλαβε για την αληθινή φύση τουλάχιστον της μιας από αυτές … πως αλλιώς να ερμηνεύσω τα χαμόγελα και τις κουβέντες του, σαν να τον τραβούσε ακριβώς με μια κόκκινη κλωστή δεμένη στα μάτια και στα χείλη της μπερδεμένη η νεραϊδοκόρη Ευαγγελία …

Τέλος πάντων, τέλος πάντων, πολύ ωραία πέρασαν, είπαν τα δικά τους, θυμήθηκαν, γέλασαν, κουτσομπόλεψαν (αυτούς κι αυτές που δεν ήρθαν, έτσι, λέει, για να μην τολμήσουν να το ξανακάνουν!) και υποσχέθηκαν ότι θα ξαναβγούν μεταμφιεσμένες σε ανθρώπους, δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο…

Λοιπόν κορίτσια μου, πολύ χάρηκα που σας είδα και συνεχίζω τώρα με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Λίλης Λαμπρέλλη για το οποίο μιλήσαμε λίγο χτες. Είναι από το κεφάλαιο με τον τίτλο «1. Λόγος προφορικός», ένα από τα κεφάλαια με τα οποία η συγγραφέας επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «Όμως, τι είναι παραμύθι;». Εκεί διαβάζουμε τα παρακάτω:

«Ο τόπος του παραμυθιού βρίσκεται στις εσχατιές των ορίων ανάμεσα στη μνήμη και στη λήθη….. Οι παραλλαγές είναι ένα κράμα από μνήμη και λήθη. Όταν η μνήμη διατηρεί το ουσιώδες, το παραμύθι παραμένει ζωντανό. Μόνο η δημιουργική μνήμη, αδερφή της λήθης, μπορεί να σώσει τα παραμύθια. Η προφορική μνήμη διαφέρει από την κειμενική μνήμη, γιατί διαθέτει «σωματικό υλικό», δηλαδή λειτουργεί με βάση τις πέντε αισθήσεις. Ο αφηγητής βλέπει τις εικόνες της ιστορίας[1], ακούει τη μουσική της, τις κραυγές των πουλιών, το κλάμα του μωρού, το βουητό του θεριού, το θρόισμα των φύλλων, οσμίζεται και γεύεται το ζεστό ψωμί που του ζεσταίνει τις παλάμες - το ψωμί του ήρωα – και δημιουργεί κάθε φορά, σαν να ήταν η πρώτη φορά, την ιδια πανάρχαιη ιστορία. ........

....... .........

Η προφορική παράδοση παραμένει ζωντανή γιατί είναι «λόγια πολλών ανθρώπων» που μεταφέρουν την ίδια τη ζωή μέσα από εικόνες, συγκινήσεις και συναισθήσεις, κι αυτά παραδίδονται με τα μέσα του προφορικού λόγου – το φωνούμενο λόγο, αλλά και τις χειρονομίες, τη στάση του σώματος, την κίνηση του προσώπου, το βλέμμα, τις αλλαγές στους ρυθμούς και στη χροιά της φωνής, τις σιωπές.»

---

[1]Μπαίνω εδώ στον πειρασμό να αναφέρω ότι η παραλογίστρα πολλές φορές έχει πει ότι αυτό θα το θυμάται πάντα από την Ανθή, ότι τα παραμύθια είναι εικόνες!