η ιστορία ζεν που είπα στην ΕΛΕΠΑΠ

Τα παλιά χρόνια, στην Ιαπωνία, σε μια μικρή πολιτεία, ήταν ένας άνθρωπος τυφλός που πήγε στο σπίτι μιας φίλης του επίσκεψη. Είχε βραδιάσει και σηκώθηκε να φύγει. Και η φίλη του του έδωσε ένα φανάρι. Εκείνον τον καιρό, για να φωτίσουν τη νύχτα, είχαν φανάρια φτιαγμένα από καλάμι και χαρτί, που μέσα τους έβαζαν ένα κερί.

“Μα, τι κάνεις εκεί;” Είπε ο τυφλός. “Τι το χρειάζομαι το φανάρι, αφού για μένα το φως της μέρας και το σκοτάδι της νύχτας είναι το ίδιο”.

“Δεν το χρειάζεσαι εσύ”, απάντησε η φίλη του. “Το χρειάζονται εκείνοι που μπορεί να συναντήσεις στο δρόμο. Για να σε δουν. Αλλιώς θα πέσει κανένας πάνω σου”.

Έτσι ο άνθρωπός μας κίνησε να γυρίσει στο σπίτι του, κρατώντας το φανάρι στο ένα του χέρι. Περπάτησε καμπόσο, όταν άκουσε βήματα στο σκοτάδι να πλησιάζουν. Θυμήθηκε τη συμβουλή της φίλης του

και σήκωσε το φανάρι ψηλότερα. Την επόμενη στιγμή κάποιος σκόνταψε πάνω του και τον έριξε χάμω.

“Που πας;” Φώναξε ο τυφλός άνθρωπος. “Το φανάρι μου δεν το βλέπεις;”

“Αδερφέ μου”. Του είπε ο άλλος. “Το κερί στο φανάρι σου είναι σβησμένο”.